Czym jest Remote ID i które drony muszą go nadawać

Remote ID to sygnał, który dron nadaje w locie: numer operatora, pozycja drona i miejsce, gdzie stoi pilot. Sprawdź, które drony w UE muszą go nadawać.

Aktualizacja:

W skrócie. Remote ID (w przepisach: bezpośrednia zdalna identyfikacja) to sygnał radiowy, który dron nadaje przez cały lot. Zawiera numer rejestracyjny operatora, numer seryjny drona, jego pozycję, wysokość, kurs i prędkość, a także pozycję pilota albo miejsce startu. Od 1 stycznia 2024 r. w Unii Europejskiej muszą go nadawać drony z oznaczeniem klasy C1, C2 i C3 latające w kategorii otwartej oraz wszystkie drony w kategorii szczególnej.

Co dokładnie nadaje dron

Według rozporządzenia 2019/945 bezpośrednia zdalna identyfikacja to system, który rozgłasza w okolicy dane o lecącym dronie. Można je odebrać, nie mając do drona fizycznego dostępu. Dron musi je nadawać regularnie przez cały lot, otwartym i udokumentowanym protokołem. Odbierze je zwykły telefon albo tablet, jeśli jest w zasięgu nadawania.

Wymagania dla klasy C1 (część 2 pkt 12 załącznika) wymieniają co najmniej sześć danych:

  1. numer rejestracyjny operatora z kodem weryfikacyjnym,
  2. unikalny numer seryjny drona,
  3. znacznik czasu, pozycja drona i jego wysokość nad terenem albo nad miejscem startu,
  4. kurs względem północy geograficznej i prędkość względem ziemi,
  5. pozycja pilota, a jeśli jej nie ma, miejsce startu,
  6. informacja o stanie awaryjnym.

Numer operatora ma 16 znaków, a pierwsze trzy to kod kraju. W Polsce zaczyna się więc od liter POL. Ten sam numer operator umieszcza na swoich dronach (art. 14 ust. 8 rozporządzenia 2019/947).

Które drony muszą nadawać Remote ID

Dron Remote ID Podstawa
Klasa C0 (poniżej 250 g) nie jest wymagany wymagania dla C0 go nie przewidują
Klasa C1 wymagany 2019/945, załącznik część 2 pkt 12
Klasa C2 wymagany 2019/945, załącznik część 3 pkt 14
Klasa C3 wymagany, chyba że dron lata na uwięzi 2019/945, załącznik część 4 pkt 9
Klasa C4 nie jest wymagany wymagania dla C4 go nie przewidują
Każdy dron w kategorii szczególnej, w tym C5 i C6 wymagany 2019/947, UAS.SPEC.050 ust. 1 lit. l
Starszy dron bez klasy (sprzedany przed 1 stycznia 2024 r.) w kategorii otwartej nie jest wymagany 2019/947, art. 20

W kategorii otwartej obowiązek dotyczy więc dronów z oznaczeniem klasy. Pilot przed lotem sprawdza, czy Remote ID jest włączony i aktualny (UAS.OPEN.060 ust. 1 lit. d). Starsze drony bez klasy mogą dalej latać w podkategorii A1, jeśli ważą mniej niż 250 g, albo w A3, jeśli ważą mniej niż 25 kg. Przepisy nie każą im nadawać Remote ID. Tak przynajmniej odczytujemy art. 20 i przepisy UAS.OPEN: wymóg pojawia się w nich tylko przy dronach z klasą.

Do drona bez wbudowanego Remote ID można dokupić moduł zewnętrzny (część 6 załącznika). Nadaje te same dane z wyjątkiem stanu awaryjnego, a zamiast numeru seryjnego drona podaje własny.

Remote ID bezpośredni i sieciowy

Bezpośredni Remote ID dron nadaje radiowo, na miejscu. Odbiornik musi być w zasięgu, ale nie potrzebuje internetu. W sieciowym dane idą przez internet do zewnętrznego serwisu. Wymagania dla klas C1–C3 traktują go jako dodatek: opisują, jak ma działać, ale go nie nakazują. Obowiązkowy jest tylko Remote ID bezpośredni.

Czego Remote ID nie powie

Nie powie, kto naprawdę leciał. Numer operatora pozwala ustalić w rejestrze, do kogo należy dron, ale nie to, kto w danej chwili trzymał aparaturę.

Nie pokaże dronów, które nie nadają. Bez Remote ID latają drony C0, starsze drony bez klasy, konstrukcje własne i większość dronów FPV, a także te, w których ktoś wyłączył nadajnik.

Działa też tylko w zasięgu nadawania, a ten zależy od nadajnika w dronie, od odbiornika i od zabudowy wokół.

Dlatego wykrywanie przez Remote ID to dopiero pierwszy krok, a nie pełny system antydronowy. Drony bez Remote ID wykrywa radar albo analiza sygnałów radiowych.

Kto może odbierać Remote ID

Każdy. Przepisy wymagają, żeby sygnał odebrał zwykły telefon albo tablet, a EASA pisze wprost, że dane odczyta każdy w aplikacji na smartfonie.

Aplikacja w telefonie pokaże drona, który leci teraz, jeśli akurat na nią patrzysz. Czujki HARQ odbierają ten sam sygnał przez całą dobę: wysyłają ochronie alert, pokazują drona i pilota na mapie i zapisują każdy przelot. Zapis można potem wyeksportować i dołączyć do zgłoszenia na policję.

Źródła

Przepisy omawiamy na podstawie skonsolidowanego tekstu EASA w wersji angielskiej. Polskie brzmienie znajdziesz w EUR-Lex.